Lanza Atelier: Serpentine Pavilion 2026
Meksykańsko-amerykańskie studio Lanza Atelier zaprojektuje Serpentine Pavilion 2026. To zwrot ku skromności i rzemiosłu.
Ogłoszenie meksykańsko-amerykańskiego duetu Lanza Atelier jako autorów Serpentine Pavilion 2026 to wyraźny sygnał zmiany warty w globalnej architekturze. W świecie zmęczonym monumentalizmem „starchitects”, wybór Isabel Abascal i Alessandro Arienzo to postawienie na skromność, rzemiosło i radykalną relacyjność.
Serpentine Pavilion w Londynie od lat pełni funkcję papierka lakmusowego dla trendów architektonicznych. Jednak po dekadach projektów, które często przypominały rzeźbiarskie popisy, propozycja Lanza Atelier wydaje się być powrotem do korzeni. Ich architektura, często opisywana jako „low-tech intelligence”, nie próbuje dominować nad otoczeniem Kensington Gardens. Zamiast tego proponuje strukturę, która jest procesem — dialogiem między materiałem, użytkownikiem a zmieniającym się światłem.
Wybór ten podważa mainstreamowe przekonanie, że tymczasowość w architekturze to jedynie kwestia dekoracji lub szybkości budowy. Lanza Atelier udowadniają, że efemeryczność może być polem dla najgłębszych poszukiwań ideowych. Ich praca opiera się na inteligencji rzemieślniczej, gdzie detal nie jest ozdobą, lecz konstrukcyjną koniecznością.
Krytycy mogliby jednak zauważyć, że faworyzowanie „low-tech” i „skromności” w tak prestiżowym miejscu to tylko kolejna moda — forma estetyzacji ubóstwa przez globalne elity. Czy architektoniczna asceza w sercu najbogatszej dzielnicy Londynu nie jest hipokryzją, która unika realnych wyzwań związanych z masowym mieszkalnictwem i kryzysem klimatycznym na rzecz eleganckiej metafory?
Wbrew tym obawom Lanza Atelier wnosi coś, czego w Londynie często brakuje: południową wrażliwość na przestrzeń wspólną, która nie jest zaprogramowana do ostatniego centymetra. Ich pawilon ma być nie tyle budynkiem, co narzędziem do spotkań — otwartym manifestem architektury, która słucha, zamiast pouczać.
Czy rezygnacja z monumentalnej formy na rzecz rzemieślniczej uważności może stać się nowym standardem dla architektury publicznej w drugiej połowie dekady?